Övgün Ahmet Ercan - Göçük Altında
Yaşanmış Gerçek Deprem Öyküleri
Bir kadın, karlı günde, akşamın kapkara karanlığı, ayrıca
dondurucu soğuğunda, göçüntünün tepesine yüzükoyun kapaklanmış, ayaklarını yana
açmış, kollarıyla yıkıntıları kucaklamış ölü gibi yatıyordu. Ölmüş mü diye
kaygılandım. Yanına gittim. Sırtına bir iki fiske vurdum. Ağlamaktan şişmiş
kanlı gözleriyle, bana öylece baktı.
“Kardeşim iyi misin?”
“İyiyim.”
“Burada ne yapıyorsun?”
“Yıkıntı altında küçük yavrum kaldı. Halen çıkarılamadı. Hava çok soğuk,
üşüyordur. Onun üzerine örtü olarak bedenimle ısıtıyorum. Üşümesin.”
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.