Barış Bıçakçı - Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra
“Bir şey sunulmuştu bana, bir hediye, bir meyve. Ama ben o
meyveden tadamadım, gök erik gibi kaldı avucumda dünya. Şimdi ben uykusuzum,
yalınayağım, kendimle meşgulüm. Kapımın önünde boş peynir tenekeleri, yağmur
suyu biriktiriyorum. Kendi kendime, sanatçı tecrübe edinemeyen insandır,
diyorum, bu dünyada hiçbir tecrübesi olmayan insandır ama şimdi sen karala
bunun üstünü, yırt sen bunu, olmadı çünkü, olmadı işte. Nafile.”
Bir intiharın çevresinde, insanlar...
O kızın intiharıyla birbirlerine yaklaşan...
Kendi içlerine ve geçmişe dalan...
Onu kaybetmenin acısıyla başka sevdiklerine eğilen...
Nasıl da mühimdir aşk sakarlıkları, sevgi ihmalleri; nasıl hayat kurtarır
eşin-dostun bakım, onarımı...
Barış Bıçakçı’dan, yine usul usul edebiyat.
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.